O grach fabularnych

Wszystko zaczęło się od gier bitewnych, odzwierciedlających duże potyczki w historii naszych dziejów. Gary Gygax miłośnik gier bitewnych, w 60 latach ubiegłego wieku napisał zbiór reguł i zasad dotyczących rozgrywania bitew za pomocą miniaturek żołnierzy. Z kolei David Arnenson na podstawie pewnego opracowania o nazwie Kolczuga (ang. Chainmail), opracował zasady potyczek tet'a tet w średniowiecznych realiach.

Gary wraz z Arnensonem wydali 1000 egz. gry o nazwie Lochy i Potwory (ang. Dungeons & Dragons). Zawierała ona zasady, które odchodziły nieco od historycznych realiów - dorzucił kilka elementów zapożyczonych z fantasy i tak narodził się nowy gatunek gier oryginalnych i niezwykłych jak na owe czasy - gier fabularnych (z ang. role playing games). Warto wspomnieć, iż kilka osób wcześniej spreparowało podobną grę i to im winien należeć tytuł prekursorów. Ich projekt jednak nie zdobył uznania i nie był tak szeroko rozpowszechniany na owe czasy jak D&D.

Greyhawk i Blackmoor, bo takie przyjęli pseudonimy dwaj panowie, sprzedali cały nakład swojej niedopracowanej, potwornie zagmatwanej, pełnej niejasności gry. Z czasem D&D rozrosło się do 4 podręczników prezentujących zasady od najprostszych do najbardziej zaawansowanych. Za sprawą, Gygaxa ewoluowały do AD&D, czyli Advanced Dungeons & Dragons. Przez szereg lat AD&D wyznaczało kanon w RPG, ukazały się setki dodatków rozszerzających poszczególne elementy mechaniki (takie jak np. walka, magia, bestiariusze). Pojawiło się wiele fantastycznych światów: Forgotten Realms, Dragonlance, Al-Quadim etc. nie wspominając o książkach, komiksach, serialach i filmach osadzonych w realiach tychże światów.

Lata osiemdziesiąte ubiegłego wieku przypadają na olbrzymi boom na gry fabularne. Pojawiła się więc cała masa gier gier fabularnych osadzonych w najróżniejszych światach: fantasy (Warhammer, Middleearth, Runequest, Tunels & Trolls), science fiction (Star Wars, Cyberpunk 2020) quasihistorycznych (Ars Magica, Dzikie Pola), horroru (Zew Cthulhu, Ravenloft), komediowych (Toon, Paranoia). Nie sposób ich zliczyć, wydano drukiem setki gier, zaś systemów autorskich są tysiące lub dziesiątki.

Gry fabularne w prawie niezmienionej formie egzystują po dziś dzień i mają się dobrze, choć nie można napisać, że są w dobrej kondycji.
Wiele z nich doczekało się wersji komputerowych przynoszących kolosalne zyski np. zaczynając od Icewind Dale, a skończywszy na Grze o tron. Bajońskie dochody gier wideo przerosły swoje papierowe odpowiedniki.

Do lat 90 w Polsce gry fabularne były rozrywką elitarną - jedynie nieliczni wiedzieli, słyszeli, bądź grali w nie na konwentach fantastycznych. Krążyły kserówki z kser, kopie z kopii ksera gry. Dopiero w 90 latach za sprawą pisma Magia i Miecz, które to opublikowało na swych łamach drukiem pierwszą grę fabularną o nazwie Kryształy Czasu, lawina zaczęła toczyć się i w Polsce.


Pokrótce Role Playing Games (RPG) to gry w odgrywanie ról, w Polsce nazwane grami fabularnymi.
To rozrywka zupełnie niepodobna do jakiejkolwiek innej gry - nie ma w niej plansz, pionków, czy żetonów. Gracze nie konkurują, lecz współdziałają ze sobą - gra toczy się w ich wyobraźni. Nie ma wyraźnego celu określającego zwycięstwo w grze i nie jest ona zamknięta sztywnymi ramami czasu, kiedy to można ukończyć ową grę. Jedna z grających osób wciela się w rolę Mistrza Gry, kierującego rozrywką. Pozostali zależnie od konwencji, w której grają wcielają się w postacie charakterystyczne dla danego świata (fantasy - wojownicy, czarodzieje itp; groza - detektywi, antykwariusze itp.; SF - piloci pojazdów kosmicznych, hackerzy itp). Mistrz Gry kieruje przebiegiem rozgrywki, kontroluje jej przebieg za pomocą zasad przedstawionych w podręcznikach i wielościennych kostek wyznaczających element losowy danych akcji. Zna on scenariusz prawdopodobnych wydarzeń, informuje graczy, co odbierają swoimi zmysłami, wcześniej przygotowuje się jak będzie przedstawiał, opisywał wydarzenia, jakie kłopoty i ułatwienia postawi przed postaciami graczy. Z kolei gracze tworzą swoje postacie - ustalają ich charakterystyki, cechy: osobowości, fizyczne, intelektualne, sprawnościowe ich zdolności, historię postaci. Pozwalają one za pomocą testów rozstrzygać sporne sytuacje, itp. Gdy już spotykają się w swoim gronie wspólnie tworzą interaktywną opowieść - gracze odgrywając swoje postacie oddziaływają na znany tylko Mistrzowi Gry wcześniej zarys możliwych wydarzeń, czyli scenariusz. Mistrz Gry nagradza graczy Punktami Doświadczenia w zamian za bohaterskie czyny jakich postaci te dokonały i odgrywanie ról.  Punkty pozwalają awansować postaciom w społecznej hierarchii, rozwijać współczynniki czy umiejętności.
Niestety, może się też tak zdarzyć, że nieodpowiedzialne kierowanie swą postacią sprawi, iż ta umrze w wyimaginowanym świecie- wtedy nie pozostaje nic innego jak wygenerować nową postać.
Gry fabularne trwają wiecznie, każde ze spotkań uczestników zabawy generuje nową przygodę z innym celem, innymi przeciwnikami, innymi sceneriami.
/*----Full Width Post-----*/ [full_width]

Prześlij komentarz

MKRdezign

{facebook#gitgames} {twitter#gitgames} {google-plus#GitgamesBlogspotRPG}

Formularz kontaktowy

Nazwa

E-mail *

Wiadomość *

Obsługiwane przez usługę Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget