Alantar #6: Religia

Kolejna część Alantaru tym razem dotyczy religii - poniżej znaleźć można opis Smoczego Boga.
PDF do pobrania jest z tego miejsca.

Smoczy Bóg – Przedwieczny wraz z Synem
Opis: Przedwieczny przedstawiany jest w dwóch postaciach; pierwsza ukazuje go jako ogromnego, czarnego smoka, stojącego na dwóch tylnych łapach z rozpiętymi, błoniastymi skrzydłami. Największy i najwspanialszy pomnik znajduje się przed świątynią w stolicy Alantaru na Placu Dziękczynnym. Potężna a zarazem niezwykła rzeźba wznosi się na ponad dwadzieścia metrów wysokości, jednakże nadal nie odzwierciedla jego ogromu. Nieliczni, którzy go widzieli, klną się na swe życie, że w prawdziwej postaci jest zdecydowanie większy. Aby przypomnieć ludziom Alantaru o ich marności i wątłości, pomnik został wzbogacony dodatkowymi elementami. To żywi a raczej umierający ludzie, którzy zostali przykuci łańcuchami do jego pazurów. Wrogowie wiary, państwa oraz inni pechowcy są teraz sobie równi, każdy umiera w cieniu Przedwiecznego. Ponadto postać czarnego smoka jest głównym elementem pancerzy, ryngrafów, sztandarów i mundurów całego Alantaru. Drugie oblicze utrwalane przez wieki w umyśle każdego obywatela cesarstwa to jego spersonifikowana postać mężczyzny. Przeraźliwie chudy starzec ma srebrzyste, długie włosy opadające na plecy. Wysuszona skóra powleka jego ciało niczym niezniszczalna szata, ukazując każdy mięsień i każde ścięgno. Po obu stronach szczęki, widnieją równo przystrzyżone bokobrody. Starzec zawsze ukazywany jest na tronie lub w jego ścisłym pobliżu. Ubrany w powłóczyste szaty trzyma na swych kościstych kolanach ciężki obusieczny miecz. I choć powinno by się wydawać, że jest zmęczony, osoby widzące jego podobiznę przepełnione są jedynie zalążkami respektu przemieszanego ze strachem. Jednak to nie postura Smoka, ani jego ciało zapadają w pamięć. Najgorszy jest wzrok Przedwiecznego, w pewien sposób pusty, bez wyrazu, a zarazem pozbawiony ludzkich atrybutów. I kiedy dobrze się nad tym zastanowić, człowiek zdaje sobie sprawę z wszystkich rzeczy, które Obrońca widział i doświadczył. Wieki okropności, wojen, zdrady i nienawiści. Wieki obcowania z ludzką rasą. Wieki samotności przepełnionej świadomością i pamięcią o wyniszczonej rasie, o swych braciach i siostrach zdradzonych przez bogów. Samotna egzystencja musiała zniszczyć jego szlachetność i wiarę. Oddarła go z nadziei pozostawiając jedynie chęć zemsty. Na szczęście Przedwieczny jest nieskończenie cierpliwy, krok po kroku realizuje swoje plany, wiążąc z wybranym ludem ogromne nadzieje. Nadzieje, które stworzył ofiarując ludziom swego potomka, zrodzonego ze związku Smoka z kobietą. Wybrańca, który stanie się władcą świata. Tak nieśmiertelny cesarz, syn ostatniego Smoka stał się przywódcą małego księstewka i po kilkudziesięciu latach przeobraził je w największą potęgę lądową znanego świata. Wiara w Przedwiecznego jak i wszystkie dogmaty tworzące prawa Alantaru powiązane są ze sobą głosząc wszem i wobec o boskości cesarza. Tak więc religia ta jest deistyczna, jednak większość oczu i modlitw skupia się wokół osoby władcy.

Charakter: Obojętny/Cierpliwy/Praworządny Smoczy Bóg – Przedwieczny wraz z Synem Opis: Przedwieczny przedstawiany jest w dwóch postaciach; pierwsza ukazuje go jako ogromnego, czarnego smoka, stojącego na dwóch tylnych łapach z rozpiętymi, błoniastymi skrzydłami. Największy i najwspanialszy pomnik znajduje się przed świątynią w stolicy Alantaru na Placu Dziękczynnym. Potężna a zarazem niezwykła rzeźba wznosi się na ponad dwadzieścia metrów wysokości, jednakże nadal nie odzwierciedla jego ogromu. Nieliczni, którzy go widzieli, klną się na swe życie, że w prawdziwej postaci jest zdecydowanie większy. Aby przypomnieć ludziom Alantaru o ich marności i wątłości, pomnik został wzbogacony dodatkowymi elementami. To żywi a raczej umierający ludzie, którzy zostali przykuci łańcuchami do jego pazurów. Wrogowie wiary, państwa oraz inni pechowcy są teraz sobie równi, każdy umiera w cieniu Przedwiecznego. Ponadto postać czarnego smoka jest głównym elementem pancerzy, ryngrafów, sztandarów i mundurów całego Alantaru. Drugie oblicze utrwalane przez wieki w umyśle każdego obywatela cesarstwa to jego spersonifikowana postać mężczyzny. Przeraźliwie chudy starzec ma srebrzyste, długie włosy opadające na plecy. Wysuszona skóra powleka jego ciało niczym niezniszczalna szata, ukazując każdy mięsień i każde ścięgno. Po obu stronach szczęki, widnieją równo przystrzyżone bokobrody. Starzec zawsze ukazywany jest na tronie lub w jego ścisłym pobliżu. Ubrany w powłóczyste szaty trzyma na swych kościstych kolanach ciężki obusieczny miecz. I choć powinno by się wydawać, że jest zmęczony, osoby widzące jego podobiznę przepełnione są jedynie zalążkami respektu przemieszanego ze strachem. Jednak to nie postura Smoka, ani jego ciało zapadają w pamięć. Najgorszy jest wzrok Przedwiecznego, w pewien sposób pusty, bez wyrazu, a zarazem pozbawiony ludzkich atrybutów. I kiedy dobrze się nad tym zastanowić, człowiek zdaje sobie sprawę z wszystkich rzeczy, które Obrońca widział i doświadczył. Wieki okropności, wojen, zdrady i nienawiści. Wieki obcowania z ludzką rasą. Wieki samotności przepełnionej świadomością i pamięcią o wyniszczonej rasie, o swych braciach i siostrach zdradzonych przez bogów. Samotna egzystencja musiała zniszczyć jego szlachetność i wiarę. Oddarła go z nadziei pozostawiając jedynie chęć zemsty. Na szczęście Przedwieczny jest nieskończenie cierpliwy, krok po kroku realizuje swoje plany, wiążąc z wybranym ludem ogromne nadzieje. Nadzieje, które stworzył ofiarując ludziom swego potomka, zrodzonego ze związku Smoka z kobietą. Wybrańca, który stanie się władcą świata. Tak nieśmiertelny cesarz, syn ostatniego Smoka stał się przywódcą małego księstewka i po kilkudziesięciu latach przeobraził je w największą potęgę lądową znanego świata. Wiara w Przedwiecznego jak i wszystkie dogmaty tworzące prawa Alantaru powiązane są ze sobą głosząc wszem i wobec o boskości cesarza. Tak więc religia ta jest deistyczna, jednak większość oczu i modlitw skupia się wokół osoby władcy. Charakter: Obojętny/Cierpliwy/Praworządny Symbol: najpopularniejszy to oczywiście smocza głowa, przy czym wojsko Alantaru uprawnione jest do noszenia na sztandarach jak i tunikach czy tarczach całej, pełnej sylwetki Przedwiecznego. Przywilej ten dotyczy także wysokich rangą doradców i kapłanów oraz zasłużonych postaci.

Zasięg Kultu: wiara w Przedwiecznego rozpowszechniona jest na terenie całego Alantaru. W głównej mierze została narzucona siłą wszystkim podbitym ludom. Dlatego też większość prostych ludzi oddaje mu hołd ze strachu. Inni widzą w tym możliwość zrobienia kariery. Oczywiście nie brakuje też oddanych wyznawców, którzy podążają ścieżką wiary przepełnieni głęboka nadzieją i chęcią zaspokojenia wymagań Obrońcy Alantaru. Alantar tak jak i większość innych krajów znanego świata jest państwem wyznaniowym. Oficjalna wiara narzucana jest każdemu od pierwszych chwil jego życia. Wszystkie święta wplecione są w codzienne życie obywateli, trudno jest być innowiercą czy chociażby człowiekiem posiadającym odmienne zdania co do np.: boskości cesarza. Większość innych religii nie jest zabroniona, a ateiści i innowiercy nie są prześladowani z urzędu czy z mocy prawa. Tyle słowem wstępu, rzeczywistość jest jednak zgoła odmienna. Innowiercy są nękani, stają się obiektem drwin i niesmacznych żartów, a czasami nawet otwartej wrogości. Żaden z nich nie ma szans na awans społeczny ani chociażby zalążki kariery. Tak naprawdę są wolni i mogą wybrać. Jednak tylko szaleńcy wybierają innego patrona niż Przedwiecznego i jego syna.

Świątynie: największym i najwspanialszym domem bożym w całym Alantarze jest ogromna, strzelista budowla w centralnej części stolicy. Wzniesiona wieki temu z czarnego granitu, powstała na życzenie pierwszego cesarza. Oprócz samego pałacu Władcy Świata jest to najważniejsza budowla miasta. Prowadzą do niej płaskie, szerokie schody otoczone dwoma rzędami kolumn. Wrota Domu Bożego, bo tak nazywana jest przez ludzi największa świątynia w państwie, to dziesięciu metrowe smocze skrzydła wyrzeźbione z pięknego hebanu. Wewnątrz panuje półmrok, nieliczne pochodnie oświetlają ławy i cudne, a zarazem potworne posągi. Płaskorzeźby i obrazy zamieszczone w głównej sali ukazują mroczne wersety historii Alantaru. Historia przepełniona bólem, cierpieniem i śmiercią setek tysięcy ludzi dosłownie krzyczy do odwiedzających; zawsze istnieje wyższy cele a życie jednostki nie ma znaczenia. Pod tylną ścianą, na szerokim podwyższeniu ustawiono potężny, czarny ołtarz. Właściwie zawsze oświetlony jest przez kilka pochodni, jednak to nie on przyciąga wzrok wyznawców. Tuż nad nim ustawiono przytłaczającą, strzelistą, bogato zdobioną mównice. Wyrzeźbiona na podobieństwo smoczej szyi zwieńczona została głową boga, a z biegiem lat stała się miejscem, z którego wygłaszane są najważniejsze kazania w państwie. To tutaj kapłani przemawiają do wiernych, ostrym i wyschniętym głosem, przypominając im o świętych zasadach rządzących cesarstwem. To tutaj można usłyszeć i zobaczyć na własne oczy syna bożego i to tutaj zbierają się najważniejsi z Alantarczyków. Zresztą sam cesarz darzy to miejsce niezwykłym uczuciem. Dlatego też często w nim gości, pouczając swych podwładnych, wytyczając im nowe cele, a czasami nawet wypowiadając święte wojny. Tak, najwyższy kapłan i cesarz w jednej osobie, jest władcą absolutnym Alantaru, nieśmiertelny syn Przedwiecznego to Thanos II. Za ścianą, na której wznosi się mównica wybudowano potężny kompleks przeznaczony dla sług bożych. Kwatery te są dość licznie zamieszkiwane i spotkać tam można bardzo wpływowych ludzi. Jednak część ta nie stanowi najważniejszego elementu domu bożego. Tuż pod podłogą wybudowano ogromne piwnice połączone z katakumbami. Setki pomieszczeń, skrytek, lochów i korytarzy zawiera niezwykłe tajemnice i cudowne skarby. Jednakże tylko wybrańcy świątyni lub najwyżsi dostojnicy państwowi mogą zejść na dół. Wracając jednak na chwilę do wyglądu samej świątyni – zbudowana została na bazie prostokąta, strzelista, choć trochę toporna budowla, wyposażona jest w liczne witraże ukazujące smoczą postać boga. Liczne kopuły wykonane z miedzi i mosiądzu lśnią w promieniach słońca dodając posępnej i przytłaczającej budowli trochę życia. Dach wykonany jest z czarnych, opalizujących dachówek, a całość przyozdobiono licznymi gargulcami przypominającymi niewielkie smoki.

Przedwieczny i Cesarz a Panteon: kiedy w Alantarze poruszana jest kwestia boskości Opiekuna i jego Potomka, często rozpalane są stosy aby wzniecić iskrę wiary w tępym narodzie. Zresztą wystarczy zacytować jedną z wielu wypowiedzi Danub'a Gaspar'a aby zrozumieć jak surowym i bezwzględnym krajem jest Alantar: […] Święty Ogień od zawsze wzbudza w maluczkich najlepsze cechy, pobudza ich do życia i przypomina o zadaniu jakie powierzył im syn Smoka [...]. Prawda jest jednak taka, że wszyscy potomkowie Xargosa nie uznają Przedwiecznego ani jego pomazańca za równych sobie. Czy potężna istota, która jest reliktem przeszłości nie powinna znać swojego miejsca? Właściwie w każdym państwie słychać oszczerstwa i drwiny; jaszczur stracił zmysły, szaleństwo zgubi biedny naród, naiwniacy oddają cześć przerośniętej jaszczurce, itd., itd. Tylko co zrobić z cesarstwem, które nie chce tego słuchać? Z potęgą, która nie ma sobie równych i siłą potrafi wyegzekwować każde swe pragnienie. Gdyby tylko Bogowie potrafili wywrzeć swą wolę i wpłynąć na padół ziemski. Jednak tak się nie dzieje, a jedyna, która ma cokolwiek do powiedzenia, śmieje się ze swojego rodzeństwa i ich nieudolnych prób powstrzymania hegemonii Alantaru. Wracając jednak na końcu do władców Alantaru, zgodnie ze świętymi dogmatami religii, Smok i jego Syn są istotami Boskimi, ich wola jest święta a każde słowo formułuje prawo ziemskie. Żadne z dzieci Xargosa nie jest ich sojusznikiem i nigdy takim się nie stanie. Każda kolejna wojna prowadzi ich do realizacji planu, którego pierwsze elementy pojawiły się u zarania dziejów. Czas zemsty nadchodzi i Alantar jest na niego gotów!

Święta: najważniejszym okresem w Alantarze jest pierwszy dzień lata zwany przez ludzi Dniem Smoka lub Dniem Pojednania. Zgodnie ze słowami pierwszego cesarza święto to upamiętnia sojusz zawarty przez ludzi z Przedwiecznym i dotyczy każdego obywatela Alantaru. Jest to okres kiedy wszyscy, nawet chłopi i niewolnicy zwolnieni są z pracy, obowiązków i pańszczyzny. Na ulicach zwykle szarych i mrocznych, pojawiają się bardowie, kuglarze i cyrkowcy. W każdym mieście uwolniony zostaje jeden z więźniów i darowane są mu wszelkie winy. Wstrzymywane są egzekucje, skazańcy otrzymują jedzenie i picie, a liczne, huczne festyny tętnią w każdej dzielnicy. Zabawy przeznaczone są nie tylko dla szlachty ale również dla mieszczaństwa i chłopstwa. Święto kończy się o północy, lud zbierany jest na cmentarzach gdzie kapłani odprawiają ostateczne modły. Pozostałe święta nie są tak radosne jednakże również dotyczą państwa i wszelkich aspektów z nim związanych.

Przykazania: dogmaty Wiary jasno nakreślają rolę człowieka jak i obowiązki jakie zostały na niego nałożone. Pierwszą maksymą jest całkowite posłuszeństwo wobec cesarza oraz jego kapłanów, albowiem to oni najbliżsi są bogu. Przedwieczny ukazuje się tylko najwyższym kapłanom i samemu cesarzowi, dlatego też tylko oni mogą przekazywać święte słowa Patrona ludowi Alantaru. Wszystkie święte księgi napisano w języku klasycznym i nigdy nie zostały przetłumaczone na język ludu. Dlatego też obywatele wiedzą tylko tyle ile zostanie im przekazane przez kapłanów podczas świętych mszy. Bóg jest nieosiągalny, srogi i gniewny kieruje się w swych działaniach niezrozumiałą logiką. Jednakże czymże jest mizerny umysł śmiertelnika w porównaniu do esencji Przedwiecznego. Kolejny nakaz to obowiązkowa służba w wojsku. Każdy zdrowy mężczyzna, który ukończy szesnaście lat musi czynnie służyć cesarzowi. Równoznaczne jest to z wstąpieniem do armii Alantarskiej. Po odsłużeniu czterech lat może powrócić do normalnego życia lub zdecydować się na podpisanie kontraktu na zawodowego żołnierza. Kontrakt podpisywany jest na okres od pięciu aż do dwudziestu pięciu lat. Od obowiązku czteroletniej służby można się wykupić wpłacając do cesarskiego skarbca pół tysiąca sztuk złota. Pozostałe przykazania wiążą się głównie z szeroko pojętymi zasadami moralnymi dotyczącymi uczciwości, przestrzegania praw i tym podobnych.

Wskazówki dla Gracza: wiara w Przedwiecznego jak i samego cesarza nie jest łatwa. Poza granicami Alantaru, większość napotkanych osób nie będzie odpowiednio go szanowała ani dawać wiary w jego boskość. Nie znaczy to jednak, że cesarstwo jest krainą niedowiarków i ateistów. Wręcz przeciwnie, obecność pomazańca bożego, syna Smoka uwiarygadnia jego pozycję. Każdy obywatel doskonale zdaje sobie sprawę z faktu nieśmiertelności cesarza, jego nadprzyrodzonych mocy i boskiego pochodzenia. Ponadto w przeciwieństwie do innych Bogów ten w Alantarze stąpa po ziemi i nie jest niczym ograniczony. Naoczni świadkowie przysięgają, że widzieli jego sylwetkę na tle nieba, święci opowiadają o niezwykłych snach, w których objawia swe plany, a Kapłani dowodzą jego obecności na każdym kroku. Sam cesarz lubi komentować dysputy religijne w ten sposób; Spójrzcie na mnie jestem jego żywym dowodem. Żyłem za czasów waszych przodków i wychowam wasze wnuki. Tak jak sam Przedwieczny jestem Alantarem i nigdy nie umrę. Ten kto we mnie uwierzy zdobędzie żywot wieczny.


Pierwszą część Alantaru zawierającą aspekty mechaniczne oraz ogólne przedstawienie samej gry (w formie P19) znaleźć można w tym miejscu, druga część zawarła opis tytułowego Cesarstwa, zaś trzecia część dotyczyła magii w Alantarze. Czwarta omawiała kolejną krainę - Ziemie Sirtol. Jeśli macie ochotę podyskutować o Alantarze zapraszam na forum i wątki poświęcone tej grze, gdzie autor Artur Szymała odpowiada na pytania, na Facebooku możecie znaleźć również stronę oraz grupę poświęconą tej grze roleplaying.

Prześlij komentarz

MKRdezign

{facebook#gitgames} {twitter#gitgames} {google-plus#GitgamesBlogspotRPG}

Formularz kontaktowy

Nazwa

E-mail *

Wiadomość *

Obsługiwane przez usługę Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget